Καταραμένοι Ποιητές

Ο Γιώργος Κορδέλλας γράφει για την ποιήτρια Κατερίνα Γώγου

Image

«Είναι επικίνδυνη – όταν χαλάει ο Θεός τον κόσμο, χαλάζια και κατακλυσμός, βγαίνει ξεκάλτσωτη στους δρόμους, σφυρίζει τους άντρες, πετάει πέτρες στα περιπολικά, την αράζει πάνω σα σκίουρος στα δέντρα, κι ανάβει τσιγάρο απ’ τις αστραπές» (Τρία Κλικ Αριστερά, 1978)


Την πρωτοείδα στην Πατησίων. Έξω από το Πολυτεχνείο. Στο πεζοδρόμιο, τότε, αναπτύσσονταν διάφορα «μαγαζάκια» φρικιών και πολιτικοποιημένων ή «περιθωριακών» της εποχής. Βιβλία μικρών εκδοτικών οίκων, πολιτικά και καλλιτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, επανάσταση και ιδεολογία, μπροσούρες και κοσμήματα, αναρτημένα στα κάγκελα και απλωμένα στο πεζούλι, ή σε αυτοσχέδιους πάγκους (πολλές φορές, σε όλο το μήκος, από τη Στουρνάρη ως το περίπτερο του Μουσείου). Το σκηνικό συμπλήρωνε συνήθως και κάποιο πανό, κρεμασμένο κι αυτό στα κάγκελα, αφίσες, προκηρύξεις και καμιά ντουντούκα. Συχνά ήταν και τα πολύωρα πηγαδάκια με τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, την προπαγάνδα και τους καυγάδες. Κόσμος πηγαινοερχόταν, οι στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϊ ήταν γεμάτες.

Εκεί έστηνε συνήθως το μαγαζάκι του κι ο Νικόλας, ο Άσιμος. Αλλά και στα Προπύλαια, που ήταν επίσης «πιάτσα». Υπαίθριο κινητό βιβλιοπωλείο. Ιδεοδρόμιο, Panderma, Κούρος, Μαύρος Ήλιος, Πεζοδρόμιο, Ο Kόκορας (που λαλεί στο σκοτάδι), βιβλία πολιτικά, φιλοσοφικά, ψυχολογίας, από Μπακούνιν και Φρόιντ μέχρι Κρισναμούτρι και Καστανέντα, από σουρεαλιστές, Σαββόπουλο και στίχους των Doors μέχρι Baader-Meinhof και Κατερίνα Γώγου, το βιβλίο του Αναζητώντας Κροκανθρώπους και, φυσικά, τις περιβόητες κασέτες του. Συνήθως κουβάλαγε και την κιθάρα του (ή το μπουζούκι) και, όχι σπάνια, αυτοσχεδίαζε ή τραγουδούσε.

Εκεί λοιπόν, αρχές του ’81, χειμώνας, αλλά λιακάδα, καθόμουνα με το Νικόλα και τα λέγαμε (Αλκυονίδες πρέπει να ’τανε, και στο βάθος προς την Ομόνοια οι σκελετοί του Μινιόν και του Κατράντζου ακόμα «καπνίζανε»).

Η Κατερίνα -πάνω κάτω η Πατησίων- με τα κοντά μαύρα μποτάκια της, σταμάτησε κι έπιασε κουβέντα με τον Νικόλα. Δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν αυτή. Οι φωτογραφίες της στα «Τρία κλικ» και «Ιδιώνυμο», που ήταν κρεμασμένα στη «βιτρίνα» (στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, δηλαδή), είχαν άλλο look, όπως θα λέγαμε σήμερα. Και στην οθόνη του σινεμά όλα δείχνουν διαφορετικά!

Πήγα στο περίπτερο να πάρω μια μπύρα κι όταν γύρισα είχε φύγει. «Η Γώγου ήταν αυτή;», ρώτησα το Νικόλα κι έμαθα πως αυτή ήταν. Την εποχή εκείνη ήταν ήδη γνωστή μετά τις απανωτές εκδόσεις των δύο (πρώτων) βιβλίων της, τη συμμετοχή της στην «Παραγγελιά» και το «Βαρύ πεπόνι» πιο πριν. Ίνδαλμα των πολιτικοποιημένων, των αριστεριστών κυρίως, αλλά και των αμφισβητιών, αντισυμβατικών, και όλων των αντί. Η Γώγου της Φίνος Φιλμ δεν ήταν και τόσο γνωστή, τότε, στους περισσότερους. Απ’ αυτούς που την είχαν διαβάσει οι πιο πολλοί δεν έκαναν την ταύτιση, κάποιες από αυτές τις ταινίες, που ήταν απορριπτέες ως υποπροϊόντα κουλτούρας, ίσως τις είχαν δει μικροί. Πού να θυμούνται μια τρίτη ηθοποιό σε τυποποιημένους ρόλους της, κατά Δαλιανίδη, «μοντέρνας» νεολαίας της εποχής; Δεν υπήρχαν τότε τα ιδιωτικά κανάλια, που κάναν αργότερα αυτές τις ταινίες ψωμοτύρι, ούτε φυσικά και dvd, ούτε καν VHS και video-club…

Μιά-δυό μέρες αργότερα, απόγευμα ή βραδάκι, στη υπόγα του Άσιμου, στην Αραχώβης, σπρώχνει το παράθυρο. «Γειά σας. Να μπω;». Μπήκε.
Φορούσε ένα άσπρο, κεντημένο με άσπρη κλωστή φόρεμα, στιλ λαϊκής τέχνης.
Το σπίτι του Νικόλα ήταν μια υμιυπόγεια γκαρσονιέρα, όπου ζούσε με την 5χρονη τότε κόρη του, τη Νιουνιού.
Στο ένα και μοναδικό δωμάτιο υπήρχε ψηλά ένα παράθυρο, μοναδικό κι αυτό, προς το πεζοδρόμιο της Αραχώβης, που ήταν και η… πόρτα του σπιτιού. Η κανονική είσοδος ήταν εσωτερική, από το υπόγειο της πολυκατοικίας, αλλά όλοι μπαινοβγαίναμε από το παράθυρο. Υπήρχε από κάτω, μόνιμα, ένα σκαμνί γι’ αυτό το λόγο. Μπαίνοντας λοιπόν από το παράθυρο, στ’ αριστερά, υπήρχε ένα διώροφο κρεβάτι, ιδιόχειρη κατασκευή του Νικόλα, από χοντρά ξύλινα καδρόνια, βαμμένα σκούρα. Το πάνω κρεβάτι ήταν το καταφύγιο της Νιουνιούς. Στην απέναντι γωνία, κάτω στο πάτωμα, ένα διπλό στρώμα. Οι τοίχοι του δωματίου ήταν ζωγραφισμένοι και γραμμένοι από πάνω μέχρι κάτω. Όποιος ήθελε έγραφε ό,τι του κατέβαινε ή ζωγράφιζε εκεί πάνω. Δεν υπήρχε σπιθαμή ελεύθερη. Η υπόλοιπη επίπλωση ήταν ένα στενό τραπεζάκι, κολλημένο στον τοίχο και μια δυο καρέκλες. Το μικρό χολ ήταν η αποθήκη του «μαγαζιού», γεμάτη κούτες με βιβλία, κασέτες και ό,τι άλλο πουλούσε κατά καιρούς ο Νικόλας, ή ό,τι μάζευε από το δρόμο. Αργότερα, εκεί έβαζε και το ποδήλατο. Το χολ βέβαια ήταν μικρό, γι’ αυτό η αποθήκη είχε επεκταθεί και στο μικρό κουζινάκι, στο ανήλιαγο βάθος του σπιτιού.

Η Κατερίνα, λοιπόν, μπήκε. Ο Νικόλας καθόταν στο στρώμα, προς την έξω μεριά, με την πλάτη ακουμπισμένη σ’ ένα μαξιλάρι στον τοίχο και έπαιζε στο μπουζούκι.
Εγώ, στη μέση του στρώματος, κάθετα, με την πλάτη στον άλλο τοίχο κι ένα ποτήρι με κρασί στο χέρι, χύμα, που είχαμε πάρει από τον μπαρμπα-Γιάννη, Μπενάκη και Δερβενίων.
Στο διώροφο κρεβάτι κάτω από τη Νιουνιού, που μουντζούρωνε με κάτι ξυλομόλυβα, άναβε το ένα μετά το άλλο τα άφιλτρα που κάπνιζε ο Γιάννης, ο Μωράτης, ένας φίλος απ’ τη Στυλίδα.
Η Κατερίνα ήρθε κι έκατσε δίπλα μου, στο στρώμα. Η καρδιά μου ανέβασε παλμούς και τραβήχτηκα να κάνω χώρο. Ανακαλώντας τη σκηνή στη μνήμη μου, την ξαναβλέπω να παραμερίζει το μισάνοιχτο παράθυρο· έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω, σκανάρισε το χώρο, ο Γιάννης έσπρωξε το σκαμνί προς το παράθυρο να πατήσει (ήταν κοντή η Κατερίνα) και άφησε την τσάντα της δίπλα μου. Τραβήχτηκα να κάνω χώρο.
«Μη φεύγεις» μου είπε, «χωράμε».

Tραγούδι, κουβέντα, κρασί, η βραδιά προχωρούσε.
Πήγα και πήρα κι άλλο κρασί από τον μπαρμπα-Γιάννη κι όταν γύρισα, πήγα να καθίσω στο σκαμνάκι, αλλά η Κατερίνα μαζεύτηκε και μου ’κανε νόημα να πάω δίπλα. Ξαναμπήκα στην προηγούμενη θέση μου και λίγο αργότερα την ένιωσα να κολλάει πάνω μου. Τραβήχτηκα διακριτικά.
«Μην τραβιέσαι» μου ’πε, «θέλω να σ’ ακουμπάω».
Σε λίγο έγειρε το κεφάλι της στον ώμο μου κι έμεινε εκεί αρκετή ώρα. Εγώ δεν τολμούσα να κουνηθώ. Μόνο το χέρι μου με το ποτήρι ανεβοκατέβαινε στο στόμα κι όταν άδειασε, δεν αποφάσιζα να σηκωθώ για να το γεμίσω.
Η Κατερίνα μου το πήρε από το χέρι και το γέμισε. «Να βάλω;» ρώτησε πριν. Φυσικά και να βάλει.
Ένα από τα κομμάτια του Νικόλα που αγαπούσα, ήταν το «Ουλαλούμ» του Σκαρίμπα. Του ζήτησα να το πει κι άρχισε καπάκι.
Η Κατερίνα ξανάγειρε στον ώμο μου, το κρασί έρεε στο αίμα μου, κι έξω δεν έπνεε ανάσα…
«Τόσο πολύ μ’ αγάπησες κυρά, που άκουγα διπλά τα βήματά μου! Πάταγα ’γώ -στραβός- μες στα νερά κι εσύ κοντά μου…».
Αποκοιμηθήκαμε, έτσι, εκεί. Όταν ξύπνησα είχε φέξει. Η Κατερίνα είχε φύγει, δεν κατάλαβα πότε, ήθελε να είναι στο σπίτι πριν ξυπνήσει η μικρή για το σχολείο – κι αυτό το ’μαθα αργότερα.
Βγήκα έξω και περπάτησα. Γκρίζα πρωινή Αθήνα. Ξεσκισμένες αφίσες, κόκκινα σφυροδρέπανα, μαύρα «Α» σε μαύρους κύκλους με αναμμένα φυτιλάκια. Θαμπό το απόσπασμα της Ακρόπολης στο βάθος της Αιόλου, γκρίζα η Πατησίων, κίτρινα-κροκί τρόλεϊ.
Ήθελα να ξαναδιαβάσω τα ποιήματά της.


Ο Γιώργος Κορδέλλας είναι σκηνοθέτης και στιχουργός. Είναι ο ηθικός αυτουργός της μελοποίησης 20 ποιημάτων της Κατερίνας Γώγου, που αποτέλεσαν τη συλλογή «Πάνω κάτω η Πατησίων». Την παραγωγή του πολυσυμμετοχικού cd έκανε ο ίδιος, μαζί με τον Άγγελο Σφακιανάκη, καθώς και την επιμέλεια του βιβλίου της έκδοσης, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός.
* Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον ίδιο, το 1983 στην Αίγινα.

 

Πηγή: LiFo

«Μηδενική ανοχή απέναντι στο «χρυσαυγιτισμό» ως κουλτούρα»

Ο καθηγητής Εγκληματολογίας δηλώνει ανήσυχος για την επόμενη ημέρα μετά την «ώρα των δικαστών», ενώ αμφισβητεί την «αφύπνιση του πολιτικού συστήματος» και καλεί την Αριστερά να θυσιάσει ιδεολογήματα του χθες

 

Μπορεί η κρίση να διεύρυνε τη «μαύρη τρύπα» του φασισμού, αλλά δεν την άνοιξε. «Πρέπει να ανατρέξουμε στο 1974 και εντεύθεν», επισημαίνει ο Γιάννης Πανούσης στην «Κ.Ε.» αναφερόμενος στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και καθηγητής Εγκληματολογίας δηλώνει ανήσυχος για την επόμενη ημέρα μετά την «ώρα των δικαστών», αμφισβητεί την «αφύπνιση του πολιτικού συστήματος» και θεωρεί επιβεβλημένη την αποχώρηση από την πολιτική σκηνή «όλης της γενιάς της Μεταπολίτευσης». Εξηγεί ότι πολλά πρέπει να γίνουν για να ξεριζωθεί η «κοινωνική αποδοχή» της Χ.Α. Και καλεί την Αριστερά να θυσιάσει ιδελογήματα του χθες και εκλογικές τακτικές για να μην ξαναζήσει τον εφιάλτη μιας κυβερνώσας Ακροδεξιάς.

* Κύριε Πανούση, προς ποια κατεύθυνση θα μπορούσε να ενισχυθεί το θεσμικό οπλοστάσιο για την αντιμετώπιση της Χ.Α.;

– Το ποινικό θεσμικό οπλοστάσιο είναι αναγκαίο να εκσυγχρονισθεί, αλλά όχι στη λογική της συγκυριακής αντιμετώπισης ενός ρατσιστικού/ναζιστικού μορφώματος, ούτε στον (έμμεσο) περιορισμό δικαιωμάτων και ελευθεριών λόγω «φασιστικής απειλής». Αν αποδειχθεί ότι τα (υπολογιζόμενα 3.000) μέλη των ταγμάτων εφόδου είχαν συγκροτηθεί στη βάση της οργανωμένης συμμορίας (άρθρο 187 Π.Κ.), προφανώς και πρέπει να διωχθούν ποινικά. Το ίδιο ισχύει και για όσους αστυνομικούς ή άλλους δημόσιους λειτουργούς είχαν δώσει στήριγμα ή κάλυψη στις εγκληματικές ενέργειες. Το Συμβούλιο της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι διάφορες ΜΚΟ (;) κατά της βίας κάνουν συστάσεις στην ελληνική κυβέρνηση σχετικές με τα εγκλήματα μίσους (νίπτοντας τας χείρας τους για τη δική τους ευθύνη). Ο νόμος, οι θεσμοί έχουν ένα πραγματικό αποτέλεσμα και μια συμβολική λειτουργία.

Το ερώτημα δεν είναι μόνον αν πρέπει να λειτουργήσουν και μάλιστα ταχύτατα, αλλά και το αν η ελληνική κοινωνία έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτούς ή μήπως μόλις τελειώσει η «ώρα των δικαστών» και η ομοψυχία (;) των πολιτικών θ’ αρχίσουμε πάλι να ροκανίζουμε τα θεμέλια της Δημοκρατίας.

Πρόσφορο έδαφος

* Εκτός από τις πολιτικές καταδίκες, ποιες θα μπορούσαν να είναι οι ουσιαστικές παρεμβάσεις των κομμάτων;

– Το πολιτικό σύστημα αφυπνίστηκε, έπαθε δημοκρατικό σοκ και αποφάσισε να αντιμετωπίσει με όλα τα θεσμικά του μέσα τη Χρυσή Αυγή; Κι όλα αυτά χωρίς συναίνεση και με οξείες εκφράσεις του ενός κόμματος εναντίον των άλλων; Η μηδενική ανοχή απέναντι όχι μόνο στη Χρυσή Αυγή, αλλά και στο «χρυσαυγιτισμό», ως κουλτούρα και πρακτική βίαιης επίλυσης των διαφορών και διαφωνιών, δεν επιτυγχάνεται με δηλώσεις, διακηρύξεις, με δημοκρατικές συσπειρώσεις του τύπου «όλοι μαζί» για μια μέρα και μετά χώρια.

Η Χρυσή Αυγή βρήκε την κοινωνία αβοήθητη, αμήχανη και διχασμένη και μπήκε μέσα στα σπίτια, στα σχολεία, στους δήμους, στα γήπεδα. Βρήκε τον εξτρεμισμό όλων και του καθενός και τον έκανε φασιστικό όπλο. Η ευθύνη των κομμάτων δεν είναι μόνο να διώξουν τα φαντάσματα του φασισμού, αλλά να αποκαταστήσουν τη δημοκρατική τάξη και την κοινωνική συνοχή. Κι αυτό μπορεί να γίνει με ένα μόνο τρόπο. Με την αποχώρηση από την πολιτική σκηνή όλης της γενιάς της Μεταπολίτευσης. Ο κύκλος τους/μας έκλεισε.

* Το γεγονός ότι η Χ.Α. εκμεταλλεύεται «κενά» του κοινωνικού κράτους, δεν λειτουργεί ως άλλοθι για όσους την ψηφίζουν;

– Η μικρή και ασήμαντη Χρυσή Αυγή αναπτύχθηκε (και ρίζωσε;) στο πολιτικό σύστημα και στην ελληνική κοινωνία για έξι τουλάχιστον λόγους:

1 Διότι η κουλτούρα της βίας και της (ένοπλης) ανυπακοής είχε διεισδύσει τα τελευταία χρόνια στα πολιτικά μας ήθη.

2 Διότι πολλοί θεωρούν ότι ο εμφύλιος ή η χούντα δεν έχουν πλήρως κλείσει τον κύκλο τους μέσα στην ελληνική ιστορία, αλλά ότι πάντοτε υπάρχει χώρος για «αντιστασιακές» καθάρσεις.

3 Διότι το πολιτικό έγκλημα (βλ. δίκη 17Ν, ΕΛΑ κ.λπ.) ή η νεο-τρομοκρατία ή οι συνεχείς καταστροφές εξακολουθούν να θεωρούνται κοινωνικές εξεγέρσεις.

4 Διότι οι θεσμοί (Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Παιδεία) περισσότερο φοβούνταν παρά διαχειρίζονταν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους τις ακρότητες.

5 Διότι το πολιτικό σύστημα επί 39 χρόνια είχε ως κύριο μέλημά του, ως αυτοσκοπό, την επιβίωση και διαιώνισή του και η μόνη σχέση που είχε με την κοινωνία ήταν τα πελατειακά δίκτυα.

Μόλις άρχισε η κρίση, το πολιτικό σύστημα επιχείρησε να (δια)σώσει τον εαυτό του και άφησε το λαό στη μοίρα του. Αυτό το κενό εκμεταλλεύτηκε η μικρή Χρυσή Αυγή και θέριεψε.

6 Διότι κανείς δεν ενδιαφερόταν επί μακρόν για την ενδυνάμωση της Δημοκρατίας. Ολοι (κόμματα, φορείς, προσωπικότητες, ΜΜΕ) ανέπτυξαν μια θεωρία ανομίας και συμψηφισμού παρανομιών, που στην ουσία υπονόμευε τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Η κρίση και η φτωχοποίηση διεύρυναν τη «μαύρη τρύπα», αλλά δεν την άνοιξαν. Γι’ αυτό πρέπει να ανατρέξουμε στο 1974 και εντεύθεν και όχι μόνο στο 2010-2013.

Οι ευθύνες όλων

* Πρόκειται για κόμμα που παραμένει τρίτο σε δύναμη, αλλά και που έχει διεισδύσει σε σχολειά και γειτονιές. Πιστεύετε ότι θα απασχολεί για πολλά χρόνια ακόμα την ελληνική κοινωνία;

– Ο ελληνικός παραλογισμός συνεχίζεται. Οι χούλιγκαν των γηπέδων, των οποίων οι ακραίες ενέργειες έχουν οδηγήσει και σε φόνους, καταδικάζουν το φασισμό (φαντάζομαι μόνο της Χρυσής Αυγής και όχι των διαφόρων εξτρεμιστών της Θύρας ή των θεωρείων). Οι εκπρόσωποι των κομμάτων ρίχνουν τις ευθύνες της αύξησης της επιρροής της Χρυσής Αυγής στον αντίπαλό τους, στο Μνημόνιο, στον καπιταλισμό κ.ο.κ, αλλά κανείς δεν κοιτάει μέσα του (στη συνείδησή του, την κουλτούρα του, τις πρακτικές του, την ηθική των συντρόφων του).

Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές πανεπιστημίου, οι διανοούμενοι (;) αντί να δουλέψουν στην κοινωνική βάση και να προβάλλουν τις αξίες της Δημοκρατίας προτιμούν να υπερασπίζονται μόνο και κυρίως τα κεκτημένα τους (αφήνοντας παιδιά και γονείς εκτεθειμένους στους κινδύνους μόλυνσης). Οι δήμαρχοι και λοιποί παράγοντες απασχολούνται περισσότερο με το σύστημα που θα ισχύσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές παρά με τη συρραφή του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής πολιτικής αλληλεγγύης προς τους πάσχοντες. Ετσι όμως δεν ξεριζώνεται η «κοινωνική αποδοχή» της Χρυσής Αυγής.

* Ποια η ευθύνη των αριστερών κομμάτων σε αυτή τη συγκυρία;

– Αν έκανε ένα «καλό» η Χρυσή Αυγή είναι ότι επιτάχυνε την ανάδειξη των παθογενειών του πολιτικού συστήματος και τις αδυναμίες της Αριστεράς να αντιμετωπίσει ενιαία και ενωμένα τις κρίσεις. Αν η Αριστερά θεωρεί ότι η Χρυσή Αυγή είναι κίνδυνος για την αστική/φιλελεύθερη Δημοκρατία (στην οποία ομνύει), τότε πρέπει να θυσιάσει ιδεολογήματα του χθες και εκλογικές τακτικές και να ομονοήσει.

Αν συνεχίσει το παλαιό γνωστό τροπάριο του ποιος είναι περισσότερο αριστερός και περισσότερο πιστός στον Μαρξ ή τον Λένιν, τότε είναι άξια της μοίρας της, που δεν είναι άλλη από το να ξαναζήσει τον εφιάλτη μιας κυβερνώσας Ακρο-Δεξιάς.

 

Πηγή: Το Βήμα

Η ΙΤΑΛΙΑ ΒΡΑΒΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΙΤΟ ΠΑΤΡΙΚΙΟ

Image
ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΒΡΑΒΕΥΣΗΣ :
« Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ. ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ!!!»
Δεν είναι αγαπητός μόνο στην Ελλάδα ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος. Έχει φίλους παντού, φίλους προσωπικούς και φίλους της ποίησής του. Έτσι, το περασμένο Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου, τιμήθηκε με μία ακόμη διάκριση για τους στίχους του, αυτή τη φορά στη γειτονική Ιταλία, και συγκεκριμένα στη γραφική κωμόπολη Lerici, της ιταλικής Ριβιέρας. Ήταν η 59η διοργάνωση του Διεθνούς Βραβείου Ποίησης LericiPea και στην ιστορική Villa Marigola, ένα κτίσμα του 17ου αιώνα, παραβρέθηκαν σημαντικές προσωπικότητες του πνεύματος, της πολιτικής και της οικονομίας της γειτονικής χώρας.

Η πρόεδρος της Επιτροπής Απονομής του Βραβείου Ποίησης LericiPea, Adriana Beverini, σημειώνει στο σκεπτικό της για τη βράβευση της ποίησης του Τίτου Πατρίκιου: «Φέρνει ακόμα πιο κοντά τους λαούς της Ιταλίας και της Ελλάδας σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για τις δύο χώρες με στενούς πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς. Προσβλέπουμε στην Ελλάδα, στους φιλοσόφους και στους ποιητές της. Επιστρέφουμε στις ρίζες της ευρωπαϊκής σκέψης σε μια στιγμή που η Ευρώπη μοιάζει να θυσιάζει τα πάντα στον βωμό οικονομικών προτεραιοτήτων». Κι έτσι η ελληνική ποίηση, για άλλη μια φορά, γίνεται ο καλύτερος πρεσβευτής για να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας, την Ευρώπη, τα πάθη των λαών της.
Τη σύσταση της ποίησης και της διαδρομής του Τίτου Πατρίκιου στο ιταλικό κοινό έκανε η εφημερίδα Corriere della Sera, η οποία αφιέρωσε μία ολόκληρη σελίδα στον Ελληνα ποιητή κάτω από τον τίτλο Titos Patrikios: nonostante le loro vilta i poeti cercano risposte a domande non ancora fatte, που σημαίνει ότι «οι ποιητές, αν και ταπεινοί, ψάχνουν απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έχουν γίνει ακόμα».

ΠΗΓΗ: www.pressdisplay.com

Άνοιξε η 4η Μπιενάλε της Αθήνας στο πρώην Χρηματιστήριο

0D2BB2C30AD8BF4705428731FD577905

Το άδειο κτίριο του πρώην Χρηματιστηρίου Αθηνών, στην οδό Σοφοκλέους αρ.8-10, εκεί όπου άλλοτε γίνονταν οι οικονομικές συναλλαγές αξιών, υποδέχεται την 4η Μπιενάλε της Αθήνας με την έκθεση «Agora» η οποία έρχεται να θέσει ένα καίριο ερώτημα: «Και τώρα τι;».

Ανταποκρινόμενη στις τρέχουσες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, η  έκθεση που προτείνει η 4η Μπιενάλε της Αθήνα έχει τίτλο «Agora». Θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο του πρώην Χρηματιστηρίου Αθηνών, από τις 29 Σεπτεμβρίου έως την 1 Δεκεμβρίου 2013.

Η 4η Μπιενάλε της Αθήνας βάζει -για πρώτη φορά σε λειτουργία ένα συνεργατικό μοντέλο όπου 40 επαγγελματίες από διαφορετικούς χώρους (επιμελητές εκθέσεων, θεωρητικοί, επαγγελματίες του χώρου της δημιουργίας), επιμελούνται την «Agora», στην οποία παίρνουν μέρος 70 ‘Eλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Η έκθεση θα λέγαμε είναι  ένα συλλογικό πείραμα, το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας ζυμώσεων μεταξύ επαγγελματιών με διαφορετικό υπόβαθρο.

Πάνω από 100 έργα σύγχρονης τέχνης, από ζωγραφική και γλυπτική έως ηχητικές εγκαταστάσεις, χορό, περφόρμανς και εργαστήρια, συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, μέχρι και οικονομικό φόρουμ, με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων οικονομολόγων, διαμορφώνουν ένα πρόγραμμα εξωστρεφές που προσπαθεί να πιάσει τον παλμό της εποχής.

Τι θα δει το κοινό στην 4η Μπιενάλε της Αθήνας; «Κατ’ αρχήν την πολυφωνία έργων που περιμένει κανείς να δει σε μια Μπιενάλε» διευκρινίζει ο διευθυντής της, Πολύδωρος Καρυοφύλλης.

«Τις λεπτές διαβαθμίσεις συναισθημάτων που αφουγκράζονται οι ευαίσθητες κεραίες των καλλιτεχνών. Την καταγραφή ενός μουδιάσματος, μιας αμφιβολίας και βεβαίως μια μελαγχολία. Προσπαθήσαμε να φύγουμε απ’ αυτήν την εσώκλειστη, ναρκισιστική συμπεριφορά των καλλιτεχνών για να περάσουμε σε κάτι διαφορετικό. Να κάνουμε ένα γεγονός. Αυτό που εμείς αποκαλούμε κοινωνικό γεγονός», συνοψίζει ο ίδιος.

Πρώην Χρηματιστήριο Αθηνών, Σοφοκλέους 8-10

Ημερομηνία: 29 Σεπτεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 2013

Πληροφορίες: http://www.athensbiennale.org

«Ταξίδι» στην τέχνη της φιλοξενίας

Βασιλικά ζεύγη, αυτοκράτορες, εμβληματικές πόλεις, όπως η Κωνσταντινούπολη και η κοσμοπολίτικη Σμύρνη, οδαλίσκες με στρογγυλεμένα μάγουλα και κατακόκκινα χείλη, μοτίβα από το φυτικό βασίλειο που παραπέμπουν στην αισθητική του ροκοκό.

«Φθινόπωρο (χωρική με λευκά σταφύλια)», μεταλλικός δίσκος με θέμα εμπνευσμένο από γερμανικά πρότυπα. Ιδιωτική συλλογή

«Φθινόπωρο (χωρική με λευκά σταφύλια)», μεταλλικός δίσκος με θέμα εμπνευσμένο από γερμανικά πρότυπα. Ιδιωτική συλλογή

Πάνω σε μια τέτοια εικονογράφηση η ανώτερη τάξη του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, στις δύο όχθες του Αιγαίου, σέρβιρε τον καφέ ή τα γλυκά του κουταλιού και τα ποτά.

Πρόκειται για την εικονογράφηση δίσκων σερβιρίσματος, οι οποίοι σήμερα αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα από τον χώρο της διακόσμησης και των εφαρμοσμένων τεχνών, με μια τεχνική που έχει την ιστορία της.

Εκατόν δέκα τέτοιους μεταλλικούς δίσκους, με ζωηρά χρώματα, αλλά και φθορές από τον χρόνο, θραύσματα του υλικού πολιτισμού μιας περασμένης εποχής, θα δούμε στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη, στην πρώτη έκθεση της σεζόν «Η τέχνη της φιλοξενίας. Ζωγραφισμένοι δίσκοι του 19ου αιώνα από την Ελλάδα και την Τουρκία», από σήμερα έως και 17 Νοεμβρίου.

Οι περισσότεροι δίσκοι ανήκουν στη συλλογή της Ιταλοελβετίδας, παντρεμένης με Ελληνα, Φλάβια Νέσι Γιαζιτζόγλου (ο πατέρας της, Λουίντζι Νέσι, είχε παρουσιάσει προ ετών στο νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη τη συλλογή του «Εργαλεία των τεχνών ? Η τέχνη των εργαλείων. Από την αναγέννηση στη βιομηχανική εποχή»).

«Αποψη της Αδριανούπολης με ατμομηχανή σε πρώτο πλάνο», τέλη 19ου αιώνα. Συλλογή Νίκης Ελευθεριάδη.

«Αποψη της Αδριανούπολης με ατμομηχανή σε πρώτο πλάνο», τέλη 19ου αιώνα. Συλλογή Νίκης Ελευθεριάδη.

Την έκθεση εμπλουτίζουν και δίσκοι από άλλες ιδιωτικές συλλογές και μουσεία, όπως ένα μουσείο στη γερμανική πόλη Μίνστερ, ειδικό στην τεχνική της λάκας, η οποία εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 16ο αιώνα ως εισαγωγή από την Απω Ανατολή, ενώ στις αρχές του 18ου αι. γνώρισε άνθηση στη Βρετανία και επεκτάθηκε σε Γαλλία, Γερμανία μέχρι και Ρωσία.

Κατά την τελευταία αναλαμπή της λεγόμενης τεχνικής japanning στην Ευρώπη του 19ου αι. συμμετέχει και το νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο και η οθωμανική αυτοκρατορία.

«Ο Βασιλεύς Οθων και η Βασίλισσα Αμαλία της Ελλάδος», μεταλλικός δίσκος με παράσταση βασισμένη σε λιθογραφίες του Renner, μεταξύ 1835 και 1862. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

«Ο Βασιλεύς Οθων και η Βασίλισσα Αμαλία της Ελλάδος», μεταλλικός δίσκος με παράσταση βασισμένη σε λιθογραφίες του Renner, μεταξύ 1835 και 1862. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Η καθημερινότητα εκείνης της ιστορικής περιόδου ζωντανεύει με την έκθεση των όμορφων αυτών χρηστικών ειδών, με τις ζωγραφισμένες ή τυπωμένες παραστάσεις. Στην Τουρκία είναι γνωστά ως pulad tepsi (δίσκοι από ατσάλι). Στην Ελλάδα περιγράφονται συχνά ως λαϊκή τέχνη, όρος που κατά τις επιμελήτριες Φλάβια Νέσι Γιαζιτζόγλου και Μυρτώ Χατζάκη δεν είναι ακριβής.

Πάντως, πρόκειται για αγαπημένα αντικείμενα των συλλεκτών ή κειμήλια που περνούν από το ένα προικοσέντουκο στο επόμενο, μέχρι που ξεχνιούνται οι αρχικοί ιδιοκτήτες. Παρά την τότε δημοτικότητά τους, έχουν ελάχιστα μελετηθεί.

Η έκθεση αποτελεί μια ευκαιρία. Χωρισμένη σε ενότητες, αναβιώνει το κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο μιας εποχής, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Τουρκία, αν και από την τελευταία δεν κατέστη δυνατός ο δανεισμός εκθεμάτων λόγω μεγάλης γραφειοκρατίας, όπως μας είπε η συντονίστρια Ξένια Πολίτου.

Πορτρέτα και τοπία συνιστούν τις δύο βασικές ενότητες. Στην πρώτη εικονίζονται ιστορικά πρόσωπα της εποχής, από τα βασιλικά ζεύγη Οθων – Αμαλία, Γεώργιος – Ολγα, Κωνσταντίνος – Σοφία, μέχρι η πριγκίπισσα Σίσσυ της Αυστρίας, αλλά και τραγουδίστριες της όπερας.

Δεν λείπουν και τα πρότυπα της γυναικείας ομορφιάς, οι ανώνυμες κοκέτες. Στα αστικά τοπία τη «μερίδα του λέοντος» έχει η Κωνσταντινούπολη με τα γνωστά μνημεία της (Ντολμά Μπαχτσέ, Μπλε Τζαμί, Αγία Σοφία κ.ά.). Κάποιοι δίσκοι μάς ταξιδεύουν στην Αδριανούπολη, την κοσμοπολίτικη Σμύρνη, αλλά και στις μοντέρνες ευρωπαϊκές πόλεις (Παρίσι, Δρέσδη).

Ζωγραφικά έργα, φλιτζάνια, ταμπακέρες, κοσμήματα, ενδύματα, ανάμεσά τους και ένα κοντογούνι της πανέμορφης Ρόζας Μπότσαρη, συνολικά γύρω στα 100 αντικείμενα από το Μουσείο Μπενάκη, συνοδεύουν την έκθεση.

Η νέα σεζόν στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Θέατρο, εικαστικά, μουσική, συζητήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα είναι μερικά μόνο απ΄όσα περιλαμβάνει η σεζόν 2013-2014

Image

Θέατρο, μουσική, χορός, εικαστικά, διαλέξεις και συζητήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα: τα παραπάνω είναι μερικά μόνο απ΄όσα περιλαμβάνει το πρόγραμμα εκδηλώσεων της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών  του Ιδρύματος Ωνάση για την σεζόν 2013-2014. Η λογική και η φιλοσοφία του προγράμματος που παρουσιάστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου σε ειδική εκδήλωση στην Στέγη, δομείται επάνω σε μια σειρά από άξονες:
  Σημαντικοί Ελληνες Δημιουργοί: η ελληνική καλλιτεχνική παραγωγή βρίσκεται εφέτος στο επίκεντρο του προγράμματος. Στο πλαίσιο αυτό ξεχωρίζουν το αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη (15-27 Οκτωβρίου), αλλά και οι παραγωγές «Τέλος» του Σίμου Κακάλα (13-24 Νοεμβρίου), «Room Service» του Εκτορα Λυγίζου (18 Δεκεμβρίου-5 Ιανουαρίου), «Φάουστ» του Μιχαήλ Μαρμαρινού (15 Ιανουαρίου-2 Φεβρουαρίου), «Κοκκινοσκουφίτσα: το πρώτο αίμα» της Λένας Κιτσοπούλου (14-25 Μαϊου) , «Re-calculate» της Μαριάννας Καβαλιεράτου (19-21 Οκτωβρίου), Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων (1-7 Φεβρουαρίου) αλλά και το νέο έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου (23 Μαϊου-8 Ιουνίου)
    Αναφορικά με το θέατρο, η Στέγη εφέτος εστιάζει σε μεγάλα κείμενα και σημαντικούς συγγραφείς. Δύο νομπελίστες ανεβάζουν έργα τους. Πρόκειται για τους Ελίας Κανέττι («Eraritjaritjaka: Το Μουσείο των Φράσεων», 26-28 Φεβρουαρίου) και Ελφρίντε Γέλινεκ («Τα συμβόλαια του εμπόρου» 27-29 Μαρτίου).
·       Την εφετινή σεζόν, η Αθήνα βρίσκεται στο επίκεντρο του προγραμματισμού.  Αυτό συμβαίνει με τη σειρά συζητήσεων με κεντρικό τίτλο Re-think Athens: Οι «Αστικές Προκλήσεις» στο πλαίσιο του κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις», η έκθεση εκτός των τειχών «Εικαστικοί διάλογοι», αλλά και η έκθεση του Κριστιάν Μπολτάνσκι που βάζει στο επίκεντρο τα βλέμματα των Αθηναίων.
·         Παραγωγές εκτός των τειχών:  Εφέτος, το πρόγραμμα περιλαμβάνει παραγωγές που βγαίνουν εκτός του κτιρίου της Στέγης και συνδέονται με τον αστικό ιστό (ενδεικτικά  αναφέρονται τα No man’s land στις 9-18 Μαϊου, Soundscapes-landscapes από τον Δεκέμβριο  έως τον Ιούνιο).
·         Η Στέγη στην ελληνική περιφέρεια: το πρόγραμμα Dancing to connect που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη χρονιά με 5 σχολεία της Αθήνας, φέτος θα διοργανωθεί  και στην Πάτρα με σχολεία της περιοχής και τη συνεργασία του ΔΗΠΕΘΕ Πατρών και θα καταλήξει σε μία παράσταση. Επίσης, η Στέγη προετοιμάζει ένα σύγχρονο site-specific πρόγραμμα  στην Αρχαία Μεσσήνη, το οποίο θα υλοποιηθεί σε συνεργασία με το Διάζωμα, τον κ. Σταύρο Μπένο και τον αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη.
·         Τα φεστιβάλ, εξάλλου, _  κάποια που έχουν ήδη γίνει θεσμός και εντάσσονται σταθερά στον προγραμματισμό της Στέγης αλλά  και άλλα που προστίθενται_  έχουν σημαντικό ρόλο στην νέα σεζόν. Ενδεικτικά αναφέρονται το φεστιβάλ «Transitions» που επικεντρώνεται στα Βαλκάνια αυτή τη χρονιά, καθώς και το «Fast Forward Festival», που αναδεικνύει τη χρήση νέων μέσων και τεχνολογιών.  Πέρα από τα παραπάνω, σημαντική  είναι  η παρουσία του Μουσικού Θεάτρου στον εφετινό προγραμματισμό.
       Οι συζητήσεις στο πλαίσιο του κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» διοργανώνονται εφέτος επάνω σε διακριτές θεματικές ενότητες: Εκπαίδευση (με επιμελητή τον Μανώλη Πιμπλή), συζητήσεις για ζητήματα πόλης (με επιμελητές  τον  Θωμά Μαλλούτα και τον Πάνο Δραγώνα), επιστήμη (σε συνεργασία με το CERN). Επίσης, θα υπάρξει κύκλος για τον Κ.Π. Καβάφη, στο πλαίσιο του οποίου, ο  Ντάνιελ Μέντελσον θα συνομιλήσει με τον Δημήτρη Παπανικολάου. Οι ελεύθεροι σκοπευτές είναι η ενότητα στην οποία συναντάμε μεγάλα μυαλά του καιρού μας. Φέτος, στην ενότητα αυτή θα βρούμε τους: Romain Gavras, Jonathan Coe, David Sedaris, και A.B. Yehoshua.
·     Σημαντική παρουσία στην Στέγη έχουν εξάλλου τα εκπαιδευτικά προγράμματα πολλά από τα οποία απευθύνονται στους εφήβους,  ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στις κοινωνικές ομάδες με διαφορετικές ανάγκες μέσω του προγράμματος «Unlimited access»·        
    Το εφηβικό θέατρο είναι ένας ακόμη κεντρικός άξονας του προγραμματισμού.  Η Στέγη έχει καταφέρει να καθιερώσει Εφηβική Σκηνή, στην οποία εφέτος ανεβαίνει «Το τρένο» του Λένου Χρηστίδη, σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου (7 Νοεμβρίου-13 Απριλίου), που αναδείχθηκε από το περυσινό Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου. Επίσης, θα ανέβει η παράσταση «Before your very eyes» των Gob Squad και Campo (8-10 Νοεμβρίου ), στην τελευταία χρονιά της περιοδείας της.  
 
ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΙΝΚ:
http://www.tovima.gr/files/1/2013/09/23/Program%202013-14-final.pdf

Διπολικός κοκαϊνομανής ο Χίτλερ, όπως αποκαλύπτει ντοκιμαντέρ του National Geographic

Την ακραία τοξικοεξάρτηση, καθώς και άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του ναζί δικτάτορα, Αδόλφου Χίτλερ, φέρνει στο φως ντοκιμαντέρ του National Geographic, που βασίζεται σε επιστολές του προσωπικού του παθολόγου Theodor Morell, σύμφωνα με τις οποίες ο Χίτλερ ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη και έπασχε από βαριά μανιοκατάθλιψη.
Το επερχόμενο ντοκιμαντέρ του National Geographic με τίτλο «Nazi Underworld: Hitler’s Drug Use Revealed», δημοσιοποιεί επιστολές του Morell, ο οποίος υποστηρίζει πως ο Χίτλερ, έπασχε από μανιοκατάθλιψη, είχε παραμορφωμένα γεννητικά όργανα, ενώ υπέφερε και από Πάρκινσον. Προκειμένου να καταπολεμήσει όλα αυτά τα προβλήματα, έπαιρνε καθημερινά περισσότερα από 80 φάρμακα την ημέρα, τα οποία του τα χορηγούσε ο παθολόγος του, προς τον οποίο έτρεφε μια αρρωστημένη προσκόλληση.
Το ντοκιμαντέρ αναφέρει, ότι η ανάλυση του «κοκτέιλ» που έδινε ο Morell στον Χίτλερ, αποδεικνύει πως ο τελευταίος έπασχε και από ηπατίτιδα, ενώ παράλληλα οι εκθέσεις αναφέρουν πως ο Χίτλερ έκανε συχνή χρήση κοκαΐνης. Μάλιστα, ήταν τόσο εθισμένος από το διεγερτικό ναρκωτικό, που το χρησιμοποιούσε ακόμα και οφθαλμικές σταγόνες.
Οι εκθέσεις τις επικαλείται το National Geographic, υποστηρίζουν πως ο Morell έκανε ενέσεις τεστοστερόνης στον Χίτλερ ειδικά πριν τα ραντεβού του με την Εύα Μπράουν. Από τα ίδια έγγραφα, προκύπτει πως ο Χίτλερ έπασχε από αρρωστοφοβία, ενώ είχε γίνει και χορτοφάγος λόγω των στομαχικών του προβλημάτων.
Όπως αναφέρει στο ντοκιμαντέρ ο καθηγητής ψυχιατρικής Nassir Ghaemi, η κατάχρηση που έκανε ο Χίτλερ στα φάρμακα, επιδείνωνε την διπολική διαταραχή που τον κατέτρεχε, εξωθώντας τον να γίνεται εγωμανής και σαδιστής.
To ντοκιμαντέρ «Nazi Underworld», μέρος σειράς τεσσάρων επεισοδίων, θα προβληθεί από το κανάλι του National Geographic την προσεχή Τρίτη. Μπορείτε να παρακολουθήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://natgeotv.com/uk/nazi-underworld/videos

Πηγή: Athens Voice

Βίντεο

Οι Dark Matter μας… θυσιάζουν στο βωμό της Λήθης!

Οι Dark Matter είναι μια νέα ανερχόμενη μπάντα που παίζει σε ρυθμούς hard rock και metal.
Δημιουργήθηκε από την Έφη Ευαγγελινού (φωνητικά), τον Δημήτρη Τσοπανάκη (κιθάρα) και τον Νίκο Παπαπαναγιώτου (κρουστά) το καλοκαίρι του 2010.
Την τελική της μορφή πήρε έναν χρόνο μετά, ύστερα απο πολλές μεταβολές, με τον Κώστα Πελελη (μπάσο) και τον Νίκο Λέτσιο (κιθάρα).
Εκτός από τον μεγάλο αριθμό συναυλιών και παραστάσεων και την επί σκηνής παρουσία τους με μεγάλα ονόματα Ελλήνων καλλιτεχνών (Magic de Spell,,Γιάννης Ζουγανέλης, Karma, Steve Tesser κ.α.), πρέπει να αναφερθεί και η συνεργασία τους με τον ραδιοφωνικό σταθμό Atlantis FM.
Αξίζει να τους ακούσετε.

Η πρώτη τους δημιουργία ονομάζεται Oblivion ή αλλιώς, «Λήθη», θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς και της αγνωμοσύνης ή, αν θέλετε, κατά τους αρχαίους, η αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου.

Αλήθεια, σας έκανε να ξεχαστείτε;…

P.S.: Mε το νέο τους τραγούδι, Sobrainie, αποδεικνύουν πως η μπάντα έχει και μια πιο εναλλακτική πλευρά.
(link: http://www.youtube.com/watch?v=A1QGbdI1rnc )

Facebook: https://www.facebook.com/pages/Dark-Matter/215889798441539

Youtube: http://www.youtube.com/user/DarkMatterTVofficial/feed

Βίντεο

«Eλα να παίξουμε», μια παράσταση για τους λάτρεις της… βαριάς κουλτούρας!

main_Παντελής_-_Κερασία

Έλα να παίξουμε

Όταν η γοητεία της βίας μοιάζει να νικάει στο παιχνίδι της ζωής
Για 75 λεπτά μείνετε ψύχραιμοι…
Μία υπόκωφα βίαιη ιστορία, ένα σχόλιο πάνω στην ιδέα της εισβολής όπως παρουσιάζεται στην ταινία του Χάνεκε Funny Games.

To ψυχολογικό σπλάτερ Ελα να παίξουμε της Κερασίας Σαμαρά ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά, αυτή τη φορά στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, από 25 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20.30, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Το ανέβασμα αυτό εγκαινιάζει την τακτική λειτουργία του Θεάτρου της σχολής, σε μια προσπάθεια παρουσίασης νέων αξιόλογων παραστάσεων.
Η παράσταση, στημένη σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, δοκιμάζει τα όρια αντοχής τους ανιχνεύοντας την έννοια της ορατής και αθέατης βίας και αποτελεί έτσι μια υπενθύμιση του αστάθμητου παράγοντα που απρόσκλητος ανατρέπει όλα μας τα προγνωστικά για το τι μέλλει γενέσθαι στη ζωή μας…
Ένα αλλόκοτο νεαρό ζευγάρι εμφανίζεται απρόσκλητο στο σπίτι μιας φιλήσυχης οικογένειας και επιβάλλει ένα παράδοξο παιχνίδι που κανείς δεν θέλει να παίξει.
Οι δυο κόσμοι συγκρούονται ζοφερά, ενώνονται και σχηματίζουν το ιερό κράμα που εξ αρχής ήταν ο Άνθρωπος.
MKS_7994_1

Το παιδί που κρατά όπλο είναι ήδη μια εύγλωττη εικόνα που γεννά ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα:

– Γιατί ο πολιτισμός μας συντηρεί την ύπουλη καλλιέργεια του ενστίκτου της βίας;

– Μήπως οι πολιτείες όλου του κόσμου και όλων των εποχών χρησιμοποίησαν τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία για να διαιωνίσουν και όχι για να αναστείλουν τα βίαια ένστικτα ώστε να μπορούν να τα χρησιμοποιούν σαν αφορμή για την εφαρμογή της εκάστοτε κρατικής καταστολής;

-Γιατί δεν παραδεχόμαστε πως η διαίρεση του κόσμου σε «προνομιούχους» και «προς εξόντωση» λαούς είναι στην πραγματικότητα το σημερινό οικονομικό σύστημα σύμφωνα με το οποίο ζει ο λεγόμενος «πολιτισμένος» κόσμος μας;

MKS_7949

Ακατάλληλο για παιδιά μέχρι 15 ετών
Πολύ περιορισμένος αριθμός θέσεων

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κερασία Σαμαρά
Δραματουργική Επεξεργασία: Ηρακλής Λογοθέτης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κλαιρ Μπραίσγουελ
Εικαστική δημιουργία: Θανάσης Παναγιώτου
Φωτισμοί: Θωμάς Οικονομάκος
Μουσική: Τάκης Μπαρμπέρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαίρη Χήναρη, Αγνή Χιώτη
Φωτογραφίες: Μάρκος Ξενάκης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τζένη Σκαρλάτου, Χρήστος Τακτικός, Ιωάννα Αγγελίδη, Αλέξανδρος Νταβρής και ο μικρός Παντελής Πολυζωΐδης

Λίγα λόγια για το έργο

Ένα χριστουγεννιάτικο μεσημέρι, ένα νεαρό ζευγάρι μπαίνει απρόσκλητο στο στολισμένο σαλόνι μιας ευτυχισμένης, συμπαθητικής, εύπορης σχετικά οικογένειας που αποτελείται από τους γονείς και το δεκάχρονο αγόρι τους.
Ισχυρίζονται πως είναι φιλοξενούμενοι των γειτόνων και ζητούν νερό. Αρνούνται όμως κατόπιν να φύγουν, χωρίς να εξηγούν τι ακριβώς θέλουν. Όταν έρχεται ο πατέρας, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δυσάρεστα… η οικογένεια καταλήγει να βρίσκεται στο έλεος των ξένων, οι οποίοι -χωρίς να εγκαταλείπουν τα προσχήματα- την απειλούν υπόγεια για ενδεχόμενη εξόντωση. Κάτω από το καθεστώς του φόβου, ο ιστός της οικογένειας κλυδωνίζεται…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα – σκηνοθέτη

Η Κερασία Σαμαρά γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Το 1990 τελείωσε με άριστα τη Δραματική Σχολή Βεάκη. Υπήρξε μέλος του τριετούς εργαστηρίου αρχαίου δράματος που πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη και καλλιτεχνική διεύθυνση του Λευτέρη Βογιατζή (1989-1992). Υπήρξε επίσης μέλος του τριετούς εργαστηρίου φωνητικής τέχνης του Σπύρου Σακκά. Εχει συνεργαστεί ως ηθοποιός με σκηνοθέτες όπως Γιούρι Λιουμπίμοφ, Λευτέρης Βογιατζής, Γιάννης Χουβαρδάς, Σταμάτης Φασουλής, Ν. Μαστοράκης,. Γ. Ιορδανίδης, Γ. Βαλτινός, Π. Μιχαηλίδης, Κ. Αρβανιτάκης, Νίκος Χατζόπουλος, Θοδωρής Γκόνης, Θέμης Μουμουλίδης, Α. Κοέν, Ά. Τομπούλη, Ντανιέλ Λομέλ, Βίκτωρας Αρδίτης, Τζίλιαν Γκρέγκορι, Νίκος Σακαλίδης.
Έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές: Σκιές στο περιστύλιο, Καραμπόλα, Ίχνη, Τανγκό για τρεις, Το καφέ της Χαράς και Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο και στις κινηματογραφικές ταινίες: Σταγόνα στον Ωκεανό, Τεστοστερόνη και Πέρα από τη λίμνη.
Έχει συνεργαστεί σε συναυλίες και δισκογραφία με τους μουσικούς συνθέτες Νίκο Κυπουργό, Νίκο Ξυδάκη, Νίκο Τουλιάτο, Δημήτρη Μαραμή, Κώστα Άγα, Βασίλη Δημητρίου, Τάκη Μπαρμπέρη, Νίκο Τουλιάτο, Ζωή Τηγανούρια και Μιχάλη Λαπιδάκη. Δίδαξε σε σεμινάρια της ΝΕΛΕ του Υπουργείου Παιδείας καθώς και σε Θεατρικά Εργαστήρια. Διδάσκει υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Βεάκη.
Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Ολοφέγγαρο» (ιδέα, σύνθεση, επιλογή, επιμέλεια κειμένων, Θέατρο Έναστρον), «Κάτω απʼ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου (Θέατρο Έναστρον), «Γαμήλιο εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων).
Έχει κάνει σύνθεση, επιλογή και επιμέλεια κειμένων στην παράσταση «Άδεια ποδηλάτου» (σκηνοθ. Βασίλης Νικολαΐδης) που παρουσιάστηκε στα: Θέατρα Χοροροές, Έναστρον, Μεταξουργείο και σε πολλά ΔΗΠΕΘΕ και φεστιβάλ σε όλη τη χώρα.
Το θεατρικό έργο Έλα να παίξουμε αποτελεί την πρώτη της συγγραφική απόπειρα.

Πληροφορίες

Θέατρο Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών: Πειραιώς 256, Αγ.Ιωάννης, Ρέντη

Κρατήσεις: 6932 300 600 (ώρες 10.00-13.00 και 17.00-20.00)

Ελεύθερο πάρκινγκ εντός της σχολής

Παραστάσεις: Από Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη 20.30

Τιμές εισιτηρίων:
14 ευρώ
10 ευρώ για φοιτητές και σπουδαστές
5 ευρώ για ανέργους και πολυτέκνους (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων για κάθε παράσταση)

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Χωρητικότητα σκηνής
45 άτομα

Hell-as pavillion? Η Ελλάδα που αξίζει να αναδειχθεί ταξιδεύει στο Palais de Tokyo στο Παρίσι

Κείμενο: Πέννυ Ζαμπούκα

Την αρνητική εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό προσπαθεί να ανατρέψει, με ευφάνταστο και παιγνιώδη τρόπο, η έκθεσηHell as Pavillion. Διοργανώνεται από το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Palais de Tokyo στο Παρίσι, σε επιμέλεια της Νάντιας Αργυροπούλου και με τη συνεργασία του αρχιτέκτονα Γιώργου Τζιρτζιλάκη, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 4 Απριλίου 2013.

Image

Η έκθεση δανείζεται τον τίτλο της από τη λέξη HELL AS, όπως αυτή εμφανίζεται στην πρόσφατη ταινία Socialisme του Jean-Luc Godard. Χρησιμοποιώντας το λογοπαίγνιο που δημιουργεί η διακοπτόμενη γραφή της λέξης, η έκθεση παραπέμπει στο γεγονός τής πρόσφατης “δαιμονοποίησης” της Ελλάδας με αφορμή την Ευρωπαϊκή κρίση, και επιδιώκει να λειτουργήσει σαν μια ριζοσπαστική αλληγορία για το παράλογο της (συν)ύπαρξης, όπως άλλωστε το αντιμετωπίζει σήμερα η τέχνη.


Τάκης Γιαννούσας, ο Γερμανός

Αντιληπτή σαν ένα είδος φαντάσματος, ανησυχητικού προαισθήματος ή παρατεινόμενης εκκρεμότητας, η έκθεση αφορά το κατ’ εξοχήν “τέρας” της παγκόσμιας κρίσης, το ευρωπαϊκό bête noir, και το μελετά ως μια μεταιχμιακή, απροσδιόριστη κατάσταση η οποία θα μπορούσε να συνιστά και ένα νέο είδος τακτικής. Έναν παράξενο τόπο και έναν εναλλακτικό τρόπο για να εξεταστούν εκ νέου οι θέσεις μας για τον ανθρωπισμό, την τιμωρία, τη ριζοσπαστικότητα, την κοινωνία και τη συνδεσιμότητα.

Έργα διαφόρων εκφραστικών μέσων (ζωγραφική, σχέδιο, βίντεο, φιλμ, κεραμικά) θα συνθέσουν ένα είδος fresco από διαφορετικές τεχνοτροπίες και ποικίλες προσεγγίσεις του βασικού εκθεσιακού προβληματισμού, συγκροτώντας ένα υπερ-κείμενο, ένα δίκτυο από πιθανές συνδέσεις πάνω στις οποίες θα μπορούσε να στοχαστεί κανείς.

Πάνος Κουτρουμπούσης, afternoon walk

Η έρευνα της έκθεσης ξεκινά από το παράλογο, το ανησυχητικό και αυτό το οποίο δεν κατανοούμε, ή αρνούμαστε να αντικρίσουμε (το τέρας) και προχωρά σε ευρύτερα ζητήματα ταυτότητας, είδη ετερότητας, ανθρωπολογικές και λαογραφικές επεξεργασίες συμβόλων και αινιγμάτων απέναντι στον Άλλο, τον χρόνο, τον φόβο, την απώλεια, τον θάνατο, και τις διαταραγμένες σχέσεις του πολιτισμένου ανθρώπου με τη Φύση. Στην έρευνα αυτή διακριτό ρόλο παίζει και το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, (Hell as – …), άρα και ο ρόλος του “εξιλαστήριου θύματος”.

Οι καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετέχουν εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές, προσεγγίσεις και εκφραστικούς τρόπους: ιστορικοί εκπρόσωποι της ελληνικής καλλιτεχνικής και αρχιτεκτονικής πρωτοπορίας συνυπάρχουν με σύγχρονους καλλιτέχνες και λαϊκούς δημιουργούς, καθώς και με κολεκτίβες οι οποίες δραστηριοποιούνται σε συλλογικά project στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ο διπλός δεσμός γλώσσας και εικόνας ερευνάται με έργα που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στο κοινό.


Εμπειρίκος, Έλευσις

ΣΥΜΜΕTEΧΟΝΤΕΣ ΚΑΛΛΙTEΧΝΕΣ
Αλέξης Ακριθάκης, Λουκία Αλαβάνου, Νάνος Βαλαωρίτης, Marie Wilson-Βαλαωρίτη, Γιάννης Βαρελάς, Κωστής Βελώνης, ΛυδίαΒενιέρη, Τάσος Βρεττός, Βαγγέλης Βλάχος, Τάκης Γιαννούσας, Δημήτρης Δημητριάδης, Νίκος Εγγονόπουλος, Ανδρέας Εμπειρίκος, Χάρις Επαμεινώνδα, Τάκης Ζενέτος, Λάκης & Άρης Ιωνάς (The Callas), Βλάσης Κανιάρης, Βασίλης Π. Καρούκ, Ανδρέας Ragnar Κασάπης, Anja Kirchner & DavidPanos, Πάνος Κουτρουμπούσης, Θάνος Κυριακίδης (Blind Adam), Κωνσταντίνος Λαδιανός, Στάθης Λογοθέτης, Ανδρέας Λόλης, Παναγιώτης Λουκάς, Αντώνης Ντόνεφ, Ραλού Παναγιώτου, Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης, Σαπρόφυτα, Κώστας Σαχπάζης, Χριστιάνα Σούλου, Κώστας Σφήκας, Θανάσης Τότσικας, ΉραΤριανταφυλλίδη, Ίρις Τουλιάτου, Κωστής Τριανταφύλλου (Costis), Στέλιος Φαϊτάκης, Σάββας Χριστοδουλίδης, KavecS (Βάνα Κωσταγιόλα & Κωστής Σταφυλάκης), Souzy Tros (Μαρία Παπαδημητρίου), Hollow Airport Museum (Νίκος Χαραλαμπίδης).

 

Πηγή:  http://www.elculture.gr